Sławni Włosi i Włosi

Giuseppe Garibaldi

Giuseppe Garibaldi (Giuseppe Garibaldi) - narodowy bohater włoski, legendarna osobowość ruchu wyzwoleńczego Risorgimento (Risorgimento). Imię rewolucjonisty zamieniło się w symbol wolności i jedności. Włoski dowódca został nazwany bohaterem „dwóch światów”, wielu polityków cieszyło się jego sławą. Faszystowska partia Mussolini, partia komunistów, liberałów równie szanowała patriotę Garibaldiego i widziała w nim założyciela ich ideologii.

Historyczny portret Giuseppe Garibaldiego nie zniknął nawet po jego śmierci. Ulice w miastach wielu krajów zostały nazwane na cześć Włocha, wzniesiono mu pomniki, duży włoski lotniskowiec, wprowadzony do floty w 1985 r., Został nazwany ku pamięci dowódcy.

Młodzież i młodzież

Pomimo faktu, że Giuseppe został bohaterem narodowym Włoch, urodził się w Nicei 4 lipca 1807 roku.

Od 1792 r. Nicea była częścią Francji, w 1814 r., Kiedy Napoleon abdykował, stała się częścią włoskiego królestwa Sardynii (Regno di Sardegna) i była tam do 1860 r. Królestwo obejmowało Księstwo Sabaudzkie (Duché de Savoie), włoski region Piemontu (Piemont) i wyspę Sardynii (Sardynia).

Rodzina, pierwsza praca

Ojciec chłopca, Domenico Garibaldi, jest żeglarzem z Genui. Był kapitanem śródziemnomorskiej łodzi rybackiej - tartany, które zostały nazwane „Santa Raparata” („Santa Reparata”). Oprócz handlu rybami kapitan Domenico zajmował się także transportem wodnym towarów między portami Włoch.

Matka Giuseppe nazywała się Donna Rosa Raimondi Garibaldi. Była wykształconą osobą i chciała zobaczyć swojego syna jako ucznia w seminarium, więc zatrudniła opata Giovanniego Giacone i emerytowanego oficera Areny, aby został jego nauczycielem. Senor Arena uczył włoskiego, matematyki i pisania, Peppino (czuły pseudonim Giuseppe) uwielbiał komunikować się z nim najbardziej.

Chociaż w edukacji dziecka nie przewidziano żadnego systemu, on sam zawsze nauczył się czegoś nowego. Mówiąc po włosku i francusku od dzieciństwa, znał także hiszpański, grecki, łaciński i angielski i próbował komponować wiersze.

Giuseppe Garibaldi nie był szczególnie zainteresowany biografią przodków, w późniejszych wspomnieniach wspomina tylko o swoim ojcu i matce, swoim starszym bracie Angelo i jego dziadku ze strony ojca, Angelo Garibaldi. Dziadek przeprowadził się do Nicei z portowego miasta Chiavari, położonego w regionie Ligurii w prowincji Genua (Provincia di Genova).

Giuseppe nie podobało się, że jego mentorzy byli osobami zaangażowanymi w duchowieństwo. Nie podzielał oczekiwań matki co do jego przyszłości, chłopiec zawsze pociągał morze. W wieku 15 lat młody mężczyzna wyjechał jednak do pracy jako młody chłopak na statku. Ciekawość i ciężka praca sprawiły, że wkrótce został asystentem kapitana.

Po raz pierwszy Garibaldi odbył długą podróż przez morze w „Konstancy”, która odwiedziła Rosję w porcie w Odessie. W młodości młody człowiek odwiedził prawie wszystkie wybrzeża Morza Śródziemnego, co miało ogromny wpływ na kształtowanie się jego osobowości i poglądów politycznych. W tym czasie popularne powstania w portowych miastach Morza Śródziemnego nie były rzadkością, która stopniowo przerodziła się w ruch narodowy i rozprzestrzeniła się w całej Europie.

Sytuacja polityczna 20–30 lat. IXX wiek

W 1821 r. Rozpoczęło się powstanie greckie przeciwko rządom Imperium Osmańskiego. Został pokonany, ale wstrząsnął całym krajem, kładąc podwaliny pod ruch wyzwoleńczy narodu greckiego. W 1828 r. W południowych górach Włoch, na wybrzeżu Cilento, miała miejsce kolejna fala drobnych powstań, która sprowokowała nowe egzekucje i represje. W tym czasie Garibaldi miał trudności z pozostaniem w Nicei, atmosfera inwigilacji uciskała ducha kochającego wolność, starał się szybciej opuścić swoją ojczyznę i udać się na inne brzegi.

W 1832 r. Został kapitanem żaglówki handlowej Clorinda i wypłynął na własny statek. Krótko przed tym, podczas swoich podróży morskich, dowiaduje się o powstaniach w Bolonii i Modenie, o egzekucji włoskiego rewolucjonisty Ciro Menottiego. Następnie papież Gregoire XVI stara się wzmocnić swoją władzę, osiągając światową dominację, a wojska austriackie popełniają coraz więcej represji i okrucieństw. Garibaldi zdaje sobie sprawę, że Austria i rzymskie papiestwo nie pozwalają Włochom zjednoczyć się i nie mogą dłużej zmagać się z wewnętrznym uczuciem pomocy ojczyźnie w trudnych czasach.

W 1833 r. W jednym z nadmorskich miast Morza Egejskiego spotkał się z Emilem Barraultem (Emile Barrault: 1800–1869), sensymistą, skazanym i deportowanym z Francji. Giuseppe zabrał nowego znajomego na pokład i zawiózł go do Konstantynopola. Podczas podróży kapitan i przypadkowy pasażer dużo mówili o niesprawiedliwości i nierównościach na całym świecie.

8 kwietnia 1833 r. Garibald Clorinda, przewożąc pomarańcze, trafił do rosyjskiego portu. Giuseppe Garibaldi w Taganrogu, odwiedzając jeden z lokali z alkoholem, poznaje włoskiego emigranta Giovanniego Cuneo (Giovanni Cuneo). Jego występ był tak poruszony i zachwycony przez marynarza, że ​​Giuseppe został członkiem podziemnej organizacji rewolucyjnej o nazwie „Młode Włochy” („Giovine Italia”). Kierował pracą Giuseppe Mazziniego (Giuseppe Mazzini), Garibaldi spotka się z nim nieco później w Marsylii (Marsylia).

Początek działalności rewolucyjnej

  • W 1834 r. Kapitan statku, żądny wyczynów, przeszedł do służby marynarki wojennej królestwa Sardynii. Garibaldi nazywał siebie Kleombrot (Kleombrot), jego celem była rewolucja i przygotowanie buntu. Ale spisek się nie udał, kierownictwo ujawniło tajne działania Giuseppe Garibaldiego i musiał ukryć się przed szykanami ze strony władz. Za zdradę trybunał skazał go na śmierć w drodze egzekucji.
  • Od 1835 roku Garibaldi osiada w Ameryce Południowej i pozostaje tam przez trzynaście lat pod pseudonimem Giuseppe Pane.
  • Długo pozostawiony bez środków do życia, był zmuszony błąkać się. Aby jakoś się wyżywić, Włosi zaciągnęli się do Zatoki Tunezyjskiej. Morze i głód wyczynów wciąż przyciągały Giuseppe. I nie znajdując bardziej odpowiedniej pracy, zostaje piratem. W pozycji kapitana pirackiego statku stoi w obronie Republiki Rio - Grandi (República Rio-Grandense) z brazylijskich ciemiężców.
  • W 1840 roku Garibaldi opuścił służbę w Rio Grande i wraz z rodziną przeprowadził się do Montevideo. Próby zorganizowania spokojnego życia zakończyły się niepowodzeniem. Ani praca przedstawiciela handlowego, ani stanowisko dyrektora w szkole nie pasowały do ​​postaci Giuseppe.
  • W 1842 roku ponownie został członkiem ruchu wyzwoleńczego, chroniąc Urugwaj przed argentyńskim generałem Manuelem de Rosas.

  • W 1843 r. Giuseppe został mianowany dowódcą Legii Włochów. Tak zaczęło się formowanie przyszłych żołnierzy Garibaldiego.
  • Po zwycięstwie w 1846 r. Pod San Antonio przywódca wojskowy zasłynął również w swojej ojczyźnie, gdzie otrzymał miecz chwały.
  • W 1847 roku Włoch spotkał się z Aleksandrem Dumasem, który wychwalał osobowość Giuseppe Garibaldiego w swoich pracach.

Niepowodzenie rewolucji 1848 roku

W okresie przymusowej emigracji Giuseppe Garibaldi i Giuseppe Mazzini utrzymywali kontakt. W 1848 r. Dzięki zmianom we Włoszech więźniowie polityczni mieli możliwość uzyskania wolności, a Garibaldi postanawia wrócić. Pierwszymi, którzy udają się do matki Giuseppe, są Anita z dziećmi, a następnie ojciec rodziny wraca.

Władza monarchy i papieża była zagrożona

W latach 1831–34. Monarcha Carlo Alberto stłumił dwa bunty Mazziniego. Strach przed utratą korony zmusił władcę do zmiany polityki i przeprowadzenia szeregu reform, zatwierdzających konstytucję. Włochy były bliskie jedności państwa. Wybór papieża Piusa IX (Pius IX) i pozwolił imigrantom ponownie zobaczyć swoją ojczyznę.

Nowa polityka przypadła do gustu powracającemu synowi kraju i początkowo, nie myśląc o rewolucji, chciał walczyć z Austriakami i bronić Włoch. Ale papież i monarcha bali się zdecydowanych działań i zawarli rozejm z Austrią. Garibaldi uważał ich za upokarzających, decydując, że będzie walczył nie o monarchę, ale o swój naród.

W 1849 r. Rewolucjoniści obalili papieża i ogłosili Republikę Włoską. Garibaldi zażądał, aby Mazzini wprowadził dyktaturę i uznał to za jedyny możliwy sposób obrony Rzymu.

Ofensywa francuska w imię przywrócenia władzy papieskiej wymagała decyzji. Ale Mazzini potajemnie opuścił miasto i odmówił walki. 3 lipca 1849 r. Francuzi zajęli Rzym. Król abdykował i wyjechał do Portugalii.

Nowy król. Nowe nadzieje

Garibaldi postanowił się nie poddawać. Republika Rzymska upadła, ale pozostali lojalni ochotnicy, z którymi udał się na północ. W Wenecji mieli nadzieję znaleźć poparcie dla swoich rewolucyjnych czynów.

Zbliżając się do Piemontu, Garibaldi zostaje aresztowany i ponownie wydalony z kraju. Spędza 5 lat sam, jego dzieci mieszkają w Nicei ze swoją babcią. Po wędrówce po Maroku i Gibraltarze w 1850 r. Giuseppe osiadł w Ameryce Północnej.

W Nowym Jorku Włoch podejmuje pracę jako robotnik w fabryce świec należącej do jego przyjaciela Meucciego, a następnie wraca na morze na statku handlowym jako kapitan. Odwiedził Chiny, Nową Zelandię, Australię, Amerykę Południową.

Tymczasem podziemny ruch na rzecz wolności narodu trwa nadal pod przewodnictwem Mazzini w domu. Rewolucyjne nastroje spadły, a spektakle nie przyniosły żadnych rezultatów.

W 1854 roku Garibaldi ponownie przybył do Włoch. Wiktor Emanuel II (Vittorio Emanuele II) został królem Piemontu, a Giuseppe był gotowy złożyć przysięgę, jeśli monarcha będzie kontynuował walkę o jedność kraju. Ale pokój z królem nie mógł zostać utrzymany.

W 1858 r. Kolejna fala ruchu wyzwoleńczego ogarnęła Włochy. Premier Piemontu Camillo Benso Cavour (Camillo Benso Cavour) przygotowywał się do wojny z Austrią. Miał nadzieję na odzyskanie utraconych wcześniej terytoriów Włoch. Następnie potajemnie zawarto traktat z Napoleonem III, zgodnie z którym Nicea i Sabaudia (Sabaudia) wycofały się do Francji, a monarcha poparł wojnę z Austriakami.

Początek zjednoczenia Włoch

Rządowi Piemontu udało się przekonać Garibaldiego, aby stanął na czele korpusu strzelców alpejskich. Pod kierownictwem bohatera narodowego drużyna pokonała siły austriackie w Lombardii. Cesarz Austrii Franciszek Józef I (Franciszek Józef I) nie był w stanie oprzeć się zjednoczeniu sił Francji i Piemontu i zaprosił Francję do Lombardii w zamian za zaprzestanie działań wojennych.

Napoleon III zwrócił Włochy do Mediolanu i Lombardii, ale w zamian zabrał Niceę i Sabaudię.

Kampania „tysiące”

W 1860 r. Nowa fala niepokojów ludowych ogarnęła południe Włoch. Począwszy od Sycylii, rozprzestrzenili się po całym Królestwie Neapolu. Po długich rozważaniach Garibaldi poprowadził kampanię wolontariuszy z udziałem 1200 osób w południowych Włoszech. Rządzącemu monarcha wysłano list z informacją o zamiarach zajęcia terytoriów na rzecz zjednoczenia państwa. Victor Emmanuel II nie ingerował w to.

W nocy z 5 na 6 maja 1860 r. Dwa statki Garibaldi wypłynęły na brzeg Sycylii. 11 maja ogłosił się dyktatorem wyspy. Sycylia przeszła do dowódcy, ale nie przekazał go monarchowi, ponieważ zaczął tam przeprowadzać reformy dla ludu.

7 września 1860 r. Neapol został schwytany i ponownie ogłoszono ustanowienie dyktatury. W bitwie nad rzeką Volturno z Garibaldim było ponad trzydzieści tysięcy żołnierzy. Udane działania najeźdźców uwolniły terytorium południa od dominacji Burbonów (Bourbon). W listopadzie terytoria zostały przeniesione do Wiktora Emanuela II, a Garibaldi stracił okazję do rządzenia Neapolem. Monarcha postrzegał go jako niebezpiecznego konkurenta i rywala.

Kampania do Rzymu

Garibaldi, oburzony taką zdradą rządu, który dał Nicei, wyraża gotowość wyjazdu do Rzymu. Monarcha, nie chcąc kłócić się z Francją, której garnizony strzegły papieża, zapobiega decydującym działaniom dowódcy ludu. Rezygnuje i osiada na sardyńskiej wyspie Caprera (Caprera), gdzie nabywa ziemię pod cele rolnicze. Wkrótce cała wyspa należała do niego samego.

Rzym i Wenecja nadal pozostawały poza Włochami, co niepokoiło dowódcę. Rola Giuseppe Garibaldiego w zjednoczeniu ojczyzny nie została ukończona.

W 1862 r. Monarcha zasugerował, że bohater narodowy ponownie poprowadzi armię i sprzeciwi się Austriakom na Bałkanach. Ale zamiast planowanej wojny Garibaldi skierował całą swoją władzę na papieskie terytoria. Nie było to częścią planów króla i brutalnie odrzucił niegrzecznego poddanego, stawiając włoską armię przeciwko rebeliantowi.

W pobliżu góry Aspromonte Garibaldi został ciężko ranny w nogę, po czym zaczął kuleć.

Aneksja Wenecji i Rzymu

W 1866 r. Dowódca ponownie walczył z armią Austriaków, ale już na frontach wtórnych. Podczas gdy główne siły zostały pokonane, osiągnął zwycięstwa. Po zawarciu zawieszenia broni z Austrią Wenecja wróciła do Włoch.

W 1867 roku Garibaldi podjął kolejną próbę powrotu do Rzymu. Zaczął podróżować po miastach i wzywać ludzi do buntu. Ale jawne wezwania do wyjazdu na ziemie papieskie doprowadziły do ​​aresztowania Giuseppe.

Jednak uciekł spod konwoju i zebrał siedem tysięcy ochotników i ponownie udał się do Rzymu. Miejscowa ludność nie popierała rebeliantów, a niektórzy uciekli. Garibaldi został ponownie pokonany przez francuskiego generała Failly pod Mentaną.

Dopiero w 1870 r. Francuzi opuścili Rzym w związku z wybuchem wojny z Prusami. Wojska włoskie zajęły Rzym i zaanektowały go we Włoszech. Garibaldi, jako niepotrzebny, został zesłany na swoją wyspę.

Ostatnie dni

W 1870 r. Francuzi po upadku monarchii zaprosili Garibaldiego do poprowadzenia dobrowolnego narodowego oddziału ruchu przeciwko armii pruskiej. Francja została pokonana, ale włoski dowódca nadal kochał, a nawet zaproponował, aby został zastępcą. Giuseppe nie potrzebował tego, odrzucił ofertę i wrócił do domu.

Ostatnie lata życia Garibaldiego minęły na wyspie Caprera. Prowadził rolnictwo, korespondował z wieloma błyskotliwymi osobistościami (A. Herzenim, V. Hugo, J. Mazzini i inni), pisał książki:

  • W 1863 r. Kolekcja Autobiograficzny wiersz (Poema autobiografico) została ukończona;
  • „Memoirs” („Memorie autobiografiche”, 1872);
  • Powieść „Tysiąc z Marsali” („I mille di Marsalla”, 1874), opowiadająca o kampaniach wojskowych, oczekiwaniach i wynikach.

Ponadto napisał dwa dzieła sztuki: „Clelia, czyli rząd kapłanów” („Clelia. Il Governo del Monaco”, 1870. W Rosji książka została wydana pod tytułem „Jarzmo mnicha lub Rzym w XIX wieku”) i „Wolontariusz Cantoni „(„ Cantoni il volontario ”, 1870). Pozostawił także testament polityczny.

Giuseppe cierpiał na wiele nieznośnych bólów. Był dręczony przez reumatyzm i zapalenie stawów, dopiero pod koniec życia zgodził się na emeryturę od włoskiego rządu. Bohater narodowy zmarł 2 czerwca 1882 r. Jego grobem była wyspa Caprera.

Rodzina

Podczas ataku wojskowego na Lagunę (Laguna) w 1839 r. Garibaldi spotyka młodą dziewczynę D'Aninas Ribeiro da Silva (D'Aninas Ribeiro da Silva), w której zakochuje się bez pamięci. Anita (Anita) odwzajemnia się, chociaż w tym czasie jest mężatką.

W październiku 1839 r. Anita opuszcza legalnego małżonka i stawia stopę na szkunera Rio Parda, towarzyszu Garibaldi. Od tego dnia wspiera go we wszystkich wojnach i bitwach, godnie znosząc trudy i pozbawienie życia zesłańców.

Zwycięstwa i porażki następują jeden po drugim Garibaldi. Podczas jednego z odosobnień Anita, już mając syna, szła z rękami w ręce obok swojego ukochanego męża przez las. W 1840 r. Urodził się ich pierworodny Menotti, który musiał owinąć szalem ojca. Półtora tygodnia po porodzie żołnierze wroga znaleźli młodą matkę z dzieckiem i musieli uciekać konno. Dziewczynka trzymała przed sobą noworodka w siodle. Następnie Anita urodziła troje kolejnych dzieci: w 1843 r. Jej córka Rosita (Rosita), w 1845 r. Jej córka Teresita (Teresita), w 1847 r. Jej syn Ricotti.

W 1849 r., Podczas przeprowadzki do Wenecji, nie mogąc wytrzymać wysiłku fizycznego, ciężarna Anita umiera na malarię w ramionach męża w pobliżu Rawenny. Nie mogąc pochować ukochanej osoby, idzie dalej.

W 1860 r. Odbył się drugi ślub Garibaldiego. Spotkał się z Giuseppiną Raimondi, ale opuścił dziewczynę w dniu ślubu, dowiadując się o swojej ciąży od innego mężczyzny. Małżeństwo zostało uznane za nieważne dopiero w 1879 roku.

W 1864 r. Dowódca odwiedził Anglię. Historyczna cecha Giuseppe Garibaldiego opisuje go zarówno jako aktywnego patriotę-rewolucjonistę, jak i wielką kobietę kochanek. W Anglii jego fanami byli Emma Roberte, hrabina z Włoch Maria Della Torre, dwudziestodwuletnia dziennikarka (przyjaciółka i biograf) Jessie White Mario (Jessie White Mario). Ale z którymkolwiek z nich poważny związek nie wyszedł.

Garibaldi lubił jednego pisarza, żonę bankiera, Marię Esperanza von Schwartz, i oświadczył się jej jako żonie, ale ona odmówiła.

Świadomy swojej sytuacji politycznej dowódca zaczął spędzać czas na zakupionej wyspie. Mieszkała pielęgniarka jego wnuczki - Francesca Armosino (Francesca Armosino), która najpierw została jego cywilem, a następnie jego legalną żoną. W 1867 r. Wieśniaczka urodziła córkę Clelię, a następnie kolejną dziewczynę, Rósa, która zmarła w niemowlęctwie. W 1873 roku urodził się syn Manlio.

Ku pamięci Giuseppe Garibaldiego

Mężczyzna o blond włosach średniego wzrostu (około 170 cm), prostym nosie, wysokim czole i brązowych oczach nawet nie wyobrażał sobie, że pozostawiłby tak jasny ślad w historii świata.

  • W 1870 r. W Nicei pojawiło się miejsce Garibaldi, na którym zainstalowano rzeźbę słynnego mieszkańca miasta. Pomnik Giuseppe Garibaldiego został zaprojektowany przez rzeźbiarza Antoine Étex przez innego rzeźbiarza Jean-Baptiste Deloye. Postać dowódcy stoi w pełni na wysokim cokole pośrodku fontanny, opierając się na mieczu. Po bokach są dwa lwy.
  • W 1885 r. W górnym mieście włoskiego Bergamo (Bergamo), w miejscu rozebranej fontanny na Starym Rynku (Piazza Vecchia), wzniesiono monumentalny pomnik Garibaldiego. Na początku XX wieku został przeniesiony do Dolnego Miasta na placu Rotonda dei Mille.

  • W 1893 r. W Genui (Genua) na Piazza De Ferrari wzniesiono pomnik Giuseppe Garibaldiego na koniu. Rzeźba wykonana jest z brązu przez rzeźbiarza Augusto Rivalta (Augusto Rivalta).
  • W 1895 r. Rzeźbiarz Emilio Gallori (Emilio Gallori) ukończył prace nad rzeźbą Giuseppe Garibaldiego na koniu. Pomnik został wzniesiony na wysokim cokole na Piazzale Garibaldi w Rzymie. Plac znajduje się na najwyższym wzgórzu w Rzymie - Mons Janiculus i jest jedną z najlepszych platform widokowych w mieście - zawsze jest tam wielu mieszkańców i miłośników, a nieco niżej na wzgórzu pomnik Anity Garibaldi, jego pierwszej żony. Kobieta jest przedstawiona w siodle z dzieckiem w ramionach.

  • W 1895 r. W Mediolanie na Piazza Cairoli wzniesiono kolejny pomnik Garibaldiego. Autorem rzeźby był Ettore Ximenes (Ettore Ximenes), wykonał ją w brązie. Przedstawiono dowódcę jadącego na koniu, a po jego obu stronach znajduje się wolność z mieczem w pochwie i rewolucja z lwem.
  • Na cześć pamięci o bohaterskich czynach we Włoszech w 1899 r. Zbudowano krążownik pancerny Giuseppe Garibaldi.
  • W 1900 r. Odsłonięto pomnik Garibaldiego w Bolonii na Placu Niepodległości (Via Independenza). Spiżowa statua jest dziełem rzeźbiarza Arnoldo Zocchi. Włoch jest przedstawiony w siodle.
  • W 1985 r. Wystartował lotniskowiec Giuseppe Garibaldi.
  • W 1961 r. W Taganrogu, niedaleko portu, administracja miasta wzniosła 5,5-metrową stelę poświęconą pamięci Garibaldiego z płaskorzeźbą. Oryginalna wersja została wykonana z cegły, aw 1990 r. Została już odlana nowa stela z brązu. W 2007 r. Płaskorzeźba została zastąpiona biustem. Dziś jest to jedyny zabytek Garibaldiego w Rosji.

  • Ale najpiękniejszym zabytkiem jest rzeźba w Wenecji, ustawiona w okolicy Castello, obok publicznych ogrodów. Został stworzony przez rzeźbiarza Augusto Benvenutty (Augusto Benvenutty) w 1885 roku. Postać Garibaldiego znajduje się bezpośrednio na skale, pod nim jego zwolennik i lew.

Ciekawe fakty

  1. W 1862 r. Giuseppe Garibaldi został wyleczony z obrażeń przez rosyjskiego lekarza N.I. Pirogowa. Odkrył wizualnie, gdzie kula utknęła w nodze dowódcy i wyciągnęła ją.
  2. Jako 8-letnie dziecko wpadł do leśnego potoku, aby uratować kobietę, która spłukała tam swoje ubrania i przypadkowo upadła.
  3. Garibaldi przyznał, że gdy był w niebezpieczeństwie, przedstawiał obraz matki klęczącej przed Zbawicielem i czytającej modlitwy. To zawsze ratowało go przed pociskami.
  4. Dowódca miał trzy żony i pięcioro dzieci. Mimo dużej rodziny zmarł samotnie. Wdowa i wszystkie dzieci Garibaldiego otrzymały z Włoch dziesięć tysięcy lirów na całe życie.
  5. Czerwony kolor strojów rewolucjonistów nie został wymyślony przez bolszewików, ale przez Garibaldiego. Podczas wojny w Urugwaju nosił czerwone koszule.
  6. Oddziały partyzanckie Włoch II wojny światowej nazywają siebie wyznawcami Garibaldiego i umieszczają na swoich sztandarach imię dowódcy.
  7. Przed śmiercią włoski żołnierz, który walczył przez całe życie, nagle ogłosił się pacyfistą.
  8. W 2012 r. Potomkowie wielkiego dowódcy zwrócili się do władz włoskich o zgodę na otwarcie grobu Giuseppe. Z jakiegoś powodu byli skłonni wierzyć, że grób może być pusty.
  9. Podczas wizyty w Londynie w 1864 r. Spotkał się tam z A.I. Herzenem.
  10. Dwóch synów Anity weszło następnie do Włoskiej Izby Deputowanych, a jego córka wyszła za mąż za generała Canzio.
  11. Pomniki i pomniki bohatera narodowego są instalowane w prawie wszystkich miastach Włoch.

Obejrzyj wideo: Giuseppe Garibaldi: Uniting Italy. Tooky History (Październik 2019).

Popularne Wiadomości

Kategoria Sławni Włosi i Włosi, Następny Artykuł

5 najciekawszych wycieczek po Neapolu
Regiony Włoch

5 najciekawszych wycieczek po Neapolu

Kilka lat temu - w wyniku podróży do Neapolu - BlogoItaliano napisał recenzję o lokalnym przewodniku, z którym los spotkał się w jasnym słońcu Kampanii. Potem Walentyna - tak nazywał się mój przewodnik - pokazała mi miasto, opowiadając o nim wiele niezwykłych historii. Trasa okazała się doskonała i nie żałowałem pozytywnych opinii na temat przewodnika.
Czytaj Więcej
5 najpopularniejszych wycieczek po Sycylii z Palermo
Regiony Włoch

5 najpopularniejszych wycieczek po Sycylii z Palermo

Wycieczki na Sycylię to temat, który BlogoItaliano podejmuje od dawna. Program tras na wyspie jest niezwykle bogaty, a asortyment, który zostanie ci zaoferowany, będzie w dużej mierze zależał od tego, gdzie znajduje się hotel: na północnym lub południowym wybrzeżu. Poprosiłem Svetę, przewodniczkę z Palermo, aby powiedziała jej, które 5 wycieczek były najbardziej popularne wśród jej podróżników.
Czytaj Więcej
Galeria Borghese: najbardziej pożądane i niedostępne muzeum w Rzymie
Regiony Włoch

Galeria Borghese: najbardziej pożądane i niedostępne muzeum w Rzymie

Każdy centymetr kwadratowy Rzymu to osobna legenda, a niektóre to wielotomowa historia. Słynna Galeria Borghese, dzięki swemu pojawieniu się chciwemu kardynałowi, siostrzeńcowi papieża, wciąż ma wiele tajemnic, które są zgłaszane tylko szeptem w wąskim kręgu. W tym artykule poznasz historię kolekcji, jej lokalizację, godziny otwarcia i gdzie kupić bilety, aby sprawdzić wszystko.
Czytaj Więcej