Historia

Włoski renesans - przewodnik renesansu

„Narodzić się na nowo lub narodzić” (renasci) - tak łacina tłumaczy nazwę epoki o światowym znaczeniu dla rozwoju kultury. Włoski renesans lub renesans (włoski: Rinascimento) utorowały most między starożytnością, średniowiecza i New Age.

Powodem dobrobytu sztuki jest gotowość najlepszych umysłów kraju na postępowe zmiany. Z przewrotów, jakich doznała ludzkość w tamtych czasach, tylko renesans przyniósł tylu geniuszy. Chronologiczne ramy tego okresu są nadal kontrowersyjne wśród historyków.

Odrodzenie starożytnego dziedzictwa

Po upadku Cesarstwa Wschodniorzymskiego („Imperium Greków”) pod uderzeniami krzyżowców w 1204 r. I jego ostatecznej śmierci w połowie XV wieku emigranci z Bizancjum przybyli do centrum Morza Śródziemnego. Wprowadzili Włochów do starożytnych terenów prywatnych bibliotek i dzieł sztuki.

Średniowieczna Europa nie znała kultury świata grecko-rzymskiego, co wywołało bezprecedensowe zainteresowanie. W poszukiwaniu starożytnych rękopisów udaj się do odległych klasztorów Francesco Petrarca, Giovanniego Boccaccio, Poggio Bracciolini i innych humanistów.

W 1404 Donatello (Donato di Niccolo di Betto Bardi) podróżuje z Florencji (Firenze) do Rzymu (Roma), aby szkicować i mierzyć rzeźby starożytnej architektury. Młody Michelangelo Buonarroti (Michelangelo Buonarroti) kopiuje posągi greckie (1488). Raffaello Santi (Raffaello Santi) na polecenie papieża Leona X, bada starożytne budowle w Rzymie (1513-1516).

Powstaje system poglądów na temat średniowiecza: okres barbarzyństwa i ignorancji jest przyczyną zniszczenia cywilizacji klasycznej starożytności. Myśliciele uznają, że najwyższą miarą wszystkiego, co istnieje, nie jest Stwórca, ale człowiek. Zainteresowanie zapomnianą kulturą starożytną nazywało się Renesans.

Dlaczego wszystko zaczęło się we Włoszech

Pochodzenie społeczne renesansu wynika z politycznego fenomenu kraju. Imperium i kościół zostały zastąpione przez niezależne miasta-państwa, w większości republik. Niezależna polityka, porządki demokratyczne różniły się od europejskich monarchii. Wczesny renesans nie znał scentralizowanej władzy. Nawet w małych miasteczkach wygnańcy znajdowali wsparcie i zrozumienie ze strony humanistów.

Włosi uznają się za jednego, optymistycznego, podtrzymującego życie narodu. W centrum Morza Śródziemnego powstał popularny rząd, nastąpiły radykalne zmiany, nastąpiło powstanie renesansu.

Toskania

Ojczyzna renesansu - republikańska Toskania (Toskania) - jako pierwsza zmieniła strukturę społeczeństwa. Artyści otrzymali przywileje, weszli w strukturę władzy, zostali dyplomatami. Rzemiosło malarzy i rzeźbiarzy było utożsamiane z naukami.

W Toskanii stworzyli Dante Alighieri, Filippo Brunelleschi, Leonardo da Vinci, Sandro Botticelli, Michelangelo di Buonarroti. Pojawiło się nowe zjawisko - filantropia.

Wybitny mąż stanu Cosimo di Giovanni de 'Medici (Cosimo di Giovanni de' Medici) otwiera linię patronów architektów i artystów. Przez dwa stulecia Toskania stała się centrum życia artystycznego i decyduje o rozwoju kultury włoskiej. Lista światowego dziedzictwa UNESCO obejmuje 7 obiektów regionu:

  1. Historyczne centrum Florencji
  2. Historyczne centrum Sieny
  3. Pienza „Ideal City”
  4. Wieże rodzinne miasta San Gimignano
  5. Piazza dei Miracoli lub Miracle Square w Pizie
  6. Wille i ogrody Medici
  7. Krajobraz kulturowy doliny Val d'Orcia

Padwa

Na początku XV wieku kochająca wolność Padwa stała się głównym ośrodkiem edukacyjnym Włoch.

Tutaj urodził się i pracował założyciel współczesnej nauki, Galileo Galilei, i protoplasta florenckiego renesansu Donatello. Dziesięcioletni okres kreatywności w Padwie uważany jest za szczyt osiągnięć rzeźbiarza. Mistrz tworzy niezrównane dzieła: miedziany posąg konia władcy Padwy Hattamelata, płaskorzeźby z brązu dla kościoła św. Antoniego (Bazylika Pontificia di Sant'Antonio di Padova), rzeźba Jana Chrzciciela.

Przy wejściu do katedry św. Antoniego znajduje się monumentalny trzymetrowy pomnik Gattamelata, wykonany przez Donatello na cokole o wysokości ośmiu metrów.

W Padwie stworzył Tiziano Vecellio, freskowany z oratorium kościoła del Carmine (Basilica e Scoletta di S. Maria del Carmine).

Ferrara

Okres świetności renesansu „Ferrara” związany jest z dynastią władcy miasta - księcia d'Este (1393–1441). Filantrop próbował ozdobić swoje pałace unikatowymi obrazami i freskami, niedostępnymi dla publiczności.

Pasja do ezoteryki i astrologii wpłynęła na wybór przedmiotów wypełnionych alegorią i ironią. W pałacu mieszkali artyści, w pracach wytrzymywali określony styl i nastrój. Grupa innowatorów utworzyła szkołę malarstwa, która różniła się od prac innych przedstawicieli renesansu.

Historycy sztuki nazywają artystów Ferrary „widzącymi sztukę”. Fabuły obrazów, ekspresyjne obrazy, zbudowana kompozycja, bogata kolorystyka, jakby zaczerpnięta z teraźniejszości i przeniesiona w odległą przeszłość. Styl artystów stanowił połączenie sztuki odważnych prowokacji i renesansu. Prace Cosimo Tury, Nicoli Pisano, Dosso Dossi, Lorenzo Costa i innych artystów są przechowywane w pinakotece i muzeach.

Obrazy innowacyjnych artystów szacuje się na 20–35 milionów dolarów.

Główne atrakcje Ferrary:

  1. Ulica Corso Erkole (Korso Erkole I d'Este), która zachowała w swojej oryginalnej formie wszystkie pałace zbudowane w okresie renesansu;
  2. Castle of the Dukes d'Este (Castello Estense) - budowę rozpoczęto w 1385 r .;
  3. Palazzo dei Diamanti (Palazzo dei Diamanti) - jedyny zabytek w renesansowej dzielnicy Ferrara, wyłożony marmurem. „Diamentowy pałac” został zbudowany przez architekta Biagio Rossetti w latach 1493–1503, ozdobiony 8500 kamieniami diamentowymi z fachowo wykonanymi cięciami;
  4. University of Ferrara (Universita di Ferrara) - jeden z najstarszych uniwersytetów w Europie został założony w 1391 roku z inicjatywy rządzącej rodziny d'Este.

Wenecja

W drugiej połowie XVI wieku republikańska Wenecja przejęła pałeczkę renesansowego centrum.

Powstaje wenecka szkoła malarstwa. Prace Giorgione (1478 - 1510) i inne arcydzieła Wysokiego Renesansu przetrwały do ​​naszych czasów. Titian Vecellio (1477 - 1576) jest uznawany przez współczesnych. Znane prace są dostępne w Galerii Akademii (Gallerie dell'Accademia). Prezentowane są tu także dzieła Giovanniego Belliniego, Vittore Carpaccio, Paolo Veronese, rzadkie obrazy Antonello da Messiny.

Historycy sztuki radzą odwiedzić kościół San Giorgio Maggiore, w którym mieści się odważne dzieło Tintoretto.

Gigantyczna Ostatnia Wieczerza, napisana specjalnie dla świątyni, uderza w przeplatanie się boskiej zasady i ziemskiej istoty. Pokój, w którym znajduje się obraz, ma podwójne oświetlenie: zwykle z lamp wiszących i Uniwersalnego, niewytłumaczalnie rozmieszczonych wokół głów Chrystusa i jego apostołów.

Okresy ery

Nie można ustalić dokładnych dat kilku wieków renesansu. Różnice w życiu społecznym i politycznym wpłynęły na rozwój sztuki w regionach. Doktor nauk, profesor Viktor Nikitich Lazarev przekonywał: nauka o włoskim renesansie posunęła się tak bardzo, że należy wyjaśnić wiele kwestii („Początek wczesnego renesansu w sztuce włoskiej”). Jednak ogólne wzory umożliwiły określenie 4 etapów włoskiego renesansu.

Proto-renesans

Kultura włoska przeżywa bezprecedensowy wzrost, który rozpoczyna się pod koniec XIII wieku i obejmuje XIV wiek. Podobne przejście od średniowiecza do nowego czasu nie było w historii innych krajów europejskich. Rozwija się literatura w języku ojczystym. Pojawiają się poeci w nowym stylu („słodkim”), zastąpiony przez Dantego. Zdepersonalizowane rzemiosło malarzy warsztatowych zastępowane jest przez mistrzów pracujących indywidualnie. W rzeźbie położono podwaliny pod rozwój sztuki renesansowej.

W XIII wieku Nicola Pisano pracuje w Pizie. Mistrz staje się początkiem szkoły rzeźby, która ma wpływ na Włochy aż do połowy XIV wieku. Architektura jest opóźniona w rozwoju, pozostając w ramach średniowiecznych tradycji. Pierwsze kiełki pojawiają się w rozwiązaniach przestrzennych i eleganckiej dekoracji budynków. Kultura włoska tego okresu była nazywana erą Dantego Alighieri i Giotto di Bondone.

Wczesny renesans

Wczesny renesans we Włoszech to pierwsza połowa i połowa XV wieku. W sztuce zachodzi ostra zmiana. Palenisko renesansu z Florencji jest nierównomiernie rozmieszczone w całych Włoszech. Gotyckie tradycje są wciąż żywe na północy kraju. Na południu pracuje Filippo Brunelleschi, podając się za budynek alfantyczny.

Od połowy trzeciej dekady reformator florenckiej szkoły Masaccio (Masaccio) dokonuje przełomu w malarstwie. Donatello stanowi podstawę indywidualnego rzeźbiarskiego portretu. W pracy rzeźbiarza „florenckiej szkoły” Nanni di Banco pojawiają się monumentalne formy (postacie czterech świętych w niszy Orsanmichele).

W tym okresie sztuka zwraca się do wiedzy naukowej. Artyści i architekci rozwijają teorię proporcji i perspektywy liniowej. Badanie budowy anatomicznej ludzkiego ciała służy do tworzenia realistycznych prac.

Wysoki

Na przełomie XV i XVI wieku renesans wkracza w 30-letni okres wyjątkowego rozwoju twórczości artystycznej we Włoszech, zwłaszcza w Rzymie. Głównym patronem zostaje papież Juliusz II (Iulius PP. II). Bogata historia starożytnego miasta przywraca mistrzów do starożytności. Temat wychwalania bohaterskich czynów i obowiązku staje się modny.

Powstanie sztuki związane jest z imionami Leonarda da Vinci, Giorgione, Rafaela, Tycjana, Michała Anioła. Od 1503 r. Rozpoczyna się „złota era” architektury. Donato Bramante (Donato (Donnino) di Pascuccio di Antonio detto il Bramante) stanowi podstawę architektury nowego okresu. Bazylika Świętego Piotra w Watykanie (Basilica di San Pietro) staje się klasycznym przykładem osiągnięć architektury renesansowej.

Później

Trudny okres późnego renesansu rozpoczął się w połowie XVI wieku. Papież Paweł III (Paulus PP III) widzi główne zadanie w walce z dysydentami. Zwołana Rada Trydencka (13 grudnia 1545 r. - 4 grudnia 1563 r.) Rozpoczyna atak na kulturę renesansu. Kościół zabrania książek Petrarchy, Dantego, Boccaccio i innych humanistów. Tata sprawuje kontrolę nad sztuką. Od artystów żądamy ortodoksji i kanoniczności. Włoscy artyści mają różne postrzeganie zmian. Duzi artyści starszego pokolenia (Tycjan, Michał Anioł) zachowują tradycje artystyczne renesansu.

Młodzi artyści (Veronese, Bassano, Tintoretto) wykorzystują renesansowe doświadczenie, aby stworzyć nowy trend „manieryzmu”. Pod koniec XVI wieku twórca realizmu w malarstwie, reformator Michelangelo Caravaggio (Michelangelo Merisi da Caravaggio), rozpoczął działalność twórczą.

Przydatne dla Ciebie: gdzie zobaczyć obrazy Caravaggio w Rzymie

Północ

Współcześni kulturyści i historycy sztuki wyodrębniają piąty okres ruchu humanistycznego, który wykroczył poza Włochy XV wieku. Renesans północny powstał pod silnym wpływem renesansu włoskiego, ale ma swoje własne cechy:

  1. Występuje w okresie wyginięcia Renesansu;
  2. W kulturze krajów niemieckojęzycznych brak jest widocznego zainteresowania starożytnością.

Filozofia i literatura

W przeciwieństwie do przekonań religijnych Europy Zachodniej filozofowie renesansu tworzą ruch ideologiczny - humanizm. Petrarcha, Dante, Boccaccio i inni myśliciele stawiają Człowieka z jego ziemskimi i nieziemskimi potrzebami w centrum wszechświata.

Niccolo Machiavelli

Mąż stanu, myśliciel, dyplomata Niccolo Machiavelli (Niccolo di Bernardo dei Machiavelli) był znaczącą osobą w Toskanii. Jego sztuki były popularne wśród publiczności, a traktaty filozoficzne wywołały kontrowersje i krytykę. Słynne dzieła - „Suwerenne”, „Rozumowanie ...”, „Dekady”. Poglądy Machiavellego (1469-1527) uniemożliwiły nowym władzom prowadzenie ich polityki. Pisarz został dwukrotnie zwolniony, aresztowany, a nawet torturowany.

Po wyjściu z więzienia zaczął pisać książki, które przeszły do ​​historii filozofii renesansu. W 1559 roku kochający wolność filozof znalazł się na czarnej liście jezuitów, a wszystkie dzieła zostały zaklasyfikowane jako książki zakazane.

Dante Alighieri

Wybitnym przedstawicielem włoskiego proto-renesansu jest teolog, filozof, poeta Dante Alighieri (1265–1321). Przeplatanie się starych tradycji i nowych trendów tego okresu wpłynęło na poglądy filozoficzne autora „Boskiej komedii”. Ostatni poeta średniowiecza jako pierwszy położył podwaliny humanizmu w swoich dziełach i stworzył włoski język literacki.

Powieść „Nowe życie” po raz pierwszy opisuje uczucia zwykłego człowieka. W traktacie „Święto” pojawiają się przesłanki do teorii stylu renesansowego. Dante wierzy w nieograniczone możliwości osoby twórczej i twierdzi: szczęście każdego człowieka leży w ziemskiej egzystencji. Doktryna ziemskiej i boskiej natury człowieka odbiega od średniowiecznych poglądów i staje się podstawą humanizmu.

Francesco Petrarch

Apoteoza życia głowy starszego pokolenia humanistów z prorenesansu Włoch była koronacją wieńca laurowego z Kurii Rzymskiej. Nowy typ człowieka, Francesco Petrarch (1304–1374), rozpoczął renesans we Włoszech i rozpowszechniał idee w całej Europie. W tym czasie nikt nie mógł konkurować z najlepszym poetą Rzymu. Uznanie na całym świecie, krąg społeczny, znajomość filozofii prowadzą do naukowego zrozumienia renesansu.
Osiągnięcia Petrarchy:

  1. Pierwszy, który wyjaśni historyczną zasadę w zrozumieniu epoki. Znaleziono ciągłość i różnice między starożytnością, średniowiecza i renesansu.
  2. Analizował manuskrypty starożytnych autorów, których treść nie była znana przez 10 wieków.
  3. Opisał światopogląd humanistów.
  4. Napisał „Sonety”, „Księgę pieśni”, „Triumfy”, „Afryka”. Autor traktatów, dzieł polemicznych, dzieł literackich opracował podstawy naukowego zrozumienia renesansu.

Giovanni Boccaccio

Włoski humanista był wybitnym uczonym. Znał astronomię, studiował literaturę grecką, zbierał i przepisywał rękopisy, a także założył Wydział Grecki we Florencji. Boccaccio (1313–1375) kierował firmą zajmującą się ochroną prac naukowych w bibliotekach klasztornych i zachęcał współczesnych do studiowania literatury starożytnej.

Autor dzieł historycznych opracował genealogię pogańskich bogów, opisał 106 biografii sławnych kobiet, był poetą i prozą. W historię renesansu wszedł jako humanista, który odrzuca ascezę. Głównym dziełem jest zbiór stu powieści „Dekameron” poświęcony ironicznemu opisowi życia i zwyczajów włoskiego społeczeństwa.

Pałace i architektura

Dzięki pałacom zamówionym przez głowy znakomitych rodzin włoskiego renesansu Toskania uzyskała rygorystyczny „styl florencki”. Pojawienie się dwóch palazzos - Palazzo Medici (Palazzo Medici Riccardi) i Strozzi (Palazzo Strozzi) - wiąże się z wieloletnią walką między najbogatszymi klanami bankierów.

Patron demokratycznego magazynu Cosimo Old Medici (Cosimo il vecchio) był patronem artystów i architektów. W sztuce kochał surową prostotę, nie akceptował luksusu. W 1444 r. Medici zlecili architektowi Michelozzo di Bartolomeo (Michelozzo di Bartolomeo) budowę pałacu dla rodziny, a nie zazdrości rodakom.

Na zamówienie klienta położono pierwszy budynek w stylu wczesnego renesansu z płytą kamienną, która została wykorzystana do dekoracji budynków użyteczności publicznej. Pałac został zbudowany przez 20 lat.Pracowali tutaj Donatello, Botticelli, Michelangelo.

Po powrocie do Florencji z przymusowego lotu Filippo Strozzi postanawia zbudować pałac, nie mniejszy od pałacu swojego rywala. Nacisk klienta na architekta i inżyniera doprowadził do tego, że budynki były prawie „bliźniakami”. Pałac sprawia wrażenie wielkości w połączeniu z podkreśloną prostotą fasady.

Katedra Świętego Piotra

W IV wieku na miejscu pochówku apostoła Piotra wzniesiono małą świątynię. Papież Juliusz II zaproponował przebudowę bazyliki w 1506 r. W konstrukcji, która trwała ponad 100 lat, wzięło udział 20 wybitnych architektów. Wśród nich są Bernardo, Michelangelo, Rafael Santi, Giacomo i inni.

Donato Bramante (1444 - 1514) jako pierwszy podjął się budowy katedry w kształcie krzyża zwieńczonego wielką kopułą. Po śmierci architekta budowa została przerwana. Po 33 latach pracy Michał Anioł kontynuował. Autor rysunków znalazł nieoczekiwane rozwiązanie, które tworzy iluzję wiosennej kopuły. Mistrz nie miał czasu na wdrożenie swojego planu. Kontynuował pracę Giacomo della Porta (Giacomo della Porta). Wzniesiona na wysokość 136 metrów kopuła stała się najwyższą na świecie. Dekorację wnętrz wykonał włoski rzeźbiarz Giovanni Lorenzo Bernini, który pracował w katedrze przez 20 lat.

  • Przydatna będzie instrukcja: jak wspiąć się na kopułę katedry św. Piotra

Kopuła katedry we Florencji

Po wzniesieniu wielkiej kopuły katedry we Florencji, Santa Maria del Fiore (La Cattedrale di Santa Maria del Fiore), Brunelleschi stał się najbardziej znanym architektem we Włoszech.

Pierwszy duży renesansowy pomnik ucieleśnia innowacyjną koncepcję inżynierii opartą na wykorzystaniu specjalnie wymyślonych mechanizmów.

Średniowieczni mistrzowie wątpili w możliwość zbudowania konstrukcji o wadze 9 tysięcy ton, średnicy 42 metrów, na wysokości 91 metrów.

Zagadkę rozwiązał Brunelleschi. Zaproponował radzie miasta model katedry i udowodnił, że zbuduje kopułę przy użyciu innowacyjnych metod inżynieryjnych. Budowa kopuły rozpoczęła się w 1420 r., A zakończyła w 1436 r. Trzy lata później uczeń Andrei del Verrocchio (Leonardo da Vinci) ukończył marmurową latarnię zwieńczoną złotą kulą. Konstrukcja ta oddzieliła tradycje budownictwa średniowiecza od architektury renesansu. Unikalny zabytek stał się symbolem Florencji.

Rzeźba

Nowy światopogląd wywołał rewolucję w rzeźbie. Średniowiecze nie uważało prac rzeźbiarzy za odrębny rodzaj kreatywności i postrzegało je jako jedną całość z architekturą. Rzeźbiarze odchodzą od przyjętych kanonów i stają się niezależnymi autorami.

Donatello

Wśród geniuszy Donato di Niccolo di Betto Bardi, lepiej znany jako Donatello, zajmuje szczególne miejsce. Po raz pierwszy mistrz z Florencji tworzy nagą rzeźbę. Apeluje do postaci biblijnych, nadając im cechy greckich bogów.

Z rozkazu Medici Donatello pracuje nad wizerunkiem Dawida. Naga postać swobodnego, zrelaksowanego bohatera myli Cosimo.

Odważna rzeźba wykonana w stylu realizmu jest zainstalowana na podwórku palazzo, z dala od współczesnych. Aby zachować równowagę, Donatello wykonuje kopie starożytnych rzeźb, które patron umieszcza w wewnętrznym portyku pałacu.

Rzeźbiarz, pracując nad posągiem św. Marii Magdaleny, robi odważny krok. Przedstawia kobietę niosącą mirrę, wyczerpaną skruchą, starą kobietę, pokrytą długimi włosami i dziurawymi szmatami.

Rzeźbiarz łączy w swojej pracy styl klasyczny i realistyczny. Na polecenie rady miasta wykonuje posągi proroków o pozbawionych wyrazu twarzach i postaciach pokrytych grubymi ubraniami. Ale w katedrze Orsanmichele (Orsanmichele, Or San Michele) ustawia rzeźbę św. Jerzego.

Odchodząc od tradycyjnego wizerunku ze smokiem i włócznią, Donatello przedstawia zupełnie inny obraz. Piękny i spokojny bohater cieszy się własnym zwycięstwem.

Art

Prekursorami włoskiego renesansu byli Giotto di Bondone, Pietro Cavallini, Simone Martini. W sercu kreatywności leżały tradycje średniowiecza, łączące nowe techniki artystyczne. Niezależny gatunek to portret. Masaccio (Masaccio), Niccolo Pizzolo (Niccolo Pìzzolo), Sandro Botticelli (Sandro Botticelli) nadają postaciom indywidualne postacie.

Działania bohaterów mają ludzką motywację. W okresie wysokiego renesansu sztuka osiąga swój szczyt.

Leonardo da Vinci

Przez pięć wieków badacze dzieła da Vinci (1452 - 1519) próbowali znaleźć odpowiedź na pytanie: kim on jest, genialna osobowość we wszystkim? Nadprzyrodzone zdolności Mistrza doprowadziły do ​​nieoczekiwanej hipotezy.

Leonardo da Vinci jest posłańcem wyższych cywilizacji, przodkiem przyszłości ludzkości.

Innowator w malowaniu zastosował farby olejne, wpisał postacie w krajobraz, sprawił, że portrety są „żywe”. „Madonna w skałach” to pierwsze zdjęcie w historii malarstwa, w którym bohaterowie są przedstawieni w krajobrazie. „Dama z gronostajem” stoi w trzech czwartych, a nie w profilu i słucha niewidzialnego rozmówcy.

Na fresku z Ostatniej Wieczerzy apostołowie różnią się gestami i emocjami. Przed Leonardo indywidualność postaci nigdy nie była tak jasno wyrażona.

Wynalazca metody sfumato zacienił linie, dokonał przejścia światła w cień i ożywił płótna. Do tej pory odwiedzający Luwr tracą przytomność na widok „Mona Lisa”, której wygląd wykracza poza granice obrazu. Da Vinci teoretycznie uzasadnił potrzebę praktyki artystycznej i pozostawił ją potomkom witruwiańskiego człowieka jako standard proporcji kanonicznych.

Leonardo nie studiował na uniwersytetach, ale dokonał odkryć w 50 rodzajach wiedzy. Po 500 latach niektóre z nich zostaną potwierdzone przez oficjalną naukę.

Michelangelo Buonarroti

Twórczość drugiego z tytanów sztuki włoskiej uważana jest za kulminację wysokiego renesansu. Przez długie życie Michał Anioł Buonarroti (1475 - 1564) ucieleśniał w swojej twórczości wszystkie ideały epoki. We wczesnych pracach przejawiały się charakterystyczne cechy stylu mistrza: monumentalne obrazy, plastyka, wywyższenie piękna człowieka (płaskorzeźba „Bitwa o Centaur”).

Rzeźby Michała Anioła zdobiły Watykan, Florencja, Rzym. Praca „Pieta” uważana jest za szczyt światowej rzeźby.

Pojawienie się „Dawida” wzbudziło zachwyt współczesnych. Praca ta ucieleśnia idee męstwa obywatelskiego i ludzkiego piękna.

Cykl fresków z Kaplicy Sykstyńskiej jest uważany za najbardziej monumentalne dzieło autora. Malarz samodzielnie wykonał najtrudniejsze zadanie w rekordowym czasie.

W drugiej dekadzie XVI wieku Michał Anioł pracuje nad grobem Juliusza II. Ukończona rzeźba „Umierający niewolnik” przedstawia wszystko, co musiał znieść jeniec: nieznośny ból i uwolnienie się od udręki wraz z nadejściem śmierci. Realizm obrazu wzbudził pogłoski w społeczeństwie. Uważano, że opiekunka była torturowana, aby przekazać cierpienie nieszczęśliwym. Późny okres kreatywności odzwierciedla tragiczne podejście do upadku ideałów renesansu. Temat heroizmu zastępuje wizerunek umierającej osoby.

Raphael Santi

Rafael Santi - wybitny architekt, grafik jest uważany za trzeciego człowieka podręcznika, który rozpoczął rewolucję w sztuce renesansu. Żył przez 37 lat, ale pozostawił ludzkości nieocenioną spuściznę dorobku kulturalnego renesansu.

W wieku 19 lat Rafael Santi (1483 - 1520) pisze Madonnę Conestabile, pełną harmonii i piękna duchowego.

Po przeprowadzce do Florencji Raphael tworzy około 20 Madonnas, których indywidualne obrazy są obdarzone niezwykłym ciepłem kochającej matki.

W 1508 Santi został oficjalnym malarzem Watykanu. Malowidła ścienne pałacu - „Stanze di Raffaello” - przynoszą sławę i nominują artystę do trzech największych mistrzów sztuki monumentalnej.

Wraz z obrazami religijnymi Santi maluje portrety. Wieloaspektowy talent malarza wpłynął na rozwój architektury. Główny architekt katedry św. Piotra opracowuje nowy plan budowy i kontynuuje plany Bramantego.

Architekt wznosi kościoły i kaplice w Rzymie, buduje palazzo. Charakterystyczną cechą stylu architekta jest chęć połączenia celu budynku z wymiarami i fasadami sąsiednich budynków. Każdy pałac miał indywidualny elegancki wygląd.

Titian Vecellio

Sztuka życia największego przedstawiciela weneckiej szkoły Tycjana Vecellio należy do renesansu okresu górnego i późnego.

Pierwszy wenecki artysta, zatytułowany za życia, miał swój styl i wizję nowej sztuki. Od 1510 roku przez 20 lat malarz tworzy patos monumentalne płótna (malowidła ścienne kościoła w Wenecji, Wniebowstąpienie Maryi), obrazy religijne i mitologiczne (Venus Urbinskaya, Wniebowstąpienie Matki Bożej).

Sława artysty została przeniesiona na portrety jego współczesnych, które pokazują postacie sprzeczne. Prace Virtuoso powstały przy użyciu nowej techniki właściwej tylko Tycjanowi. Malarz użył subtelnych tonalnych odcieni kolorów, wybrał charakterystyczną pozę lub gest przedstawionego bohatera („Portret Federico Gonzagi”, „Piękno”, „Ippolito Medici”). Najnowsze obrazy na tematy religijne są uważane za szczyt malarstwa („Żałoba Chrystusa”, „Penitent Magdalene”). Rozwój sztuki światowej w dużej mierze determinował twórczość malarza renesansu.

Muzyka

W XIV wieku we Włoszech epoka zmian w muzyce. Ścieżka rozwoju sztuki od średniowiecza do późnego renesansu była okresem rozwoju stylu surowego - polifonii. Za szczyt rozwoju muzyki inspirowanej uważa się dzieło kompozytora Giovanniego Pierluigi da Palestrina (Giovanni Pierluigi da Palestrina).

Życie koncertowe renesansu wzbogacone jest o nowe gatunki: operę, piosenkę solową, liryczne utwory na 3-4 głosy (Frotoll). Impulsem do powstania włoskiej opery był pomysł Vincenzo Galileo na połączenie starożytnego dramatu z muzyką. Pierwsza opera to Eurydyka (skomponowana przez Jacopo Peri).

Renesansowi kompozytorzy zaczynają koncentrować się na kulturze tańca współczesnego, pojawiają się nowe gatunki w muzyce instrumentalnej. Popularne stają się szkoły gry na lutni i pochwie. Organy na początku ery były głównym instrumentem muzyków. Stopniowo koncerty są wzbogacane przez rodzinę strun. Mistrzowie w produkcji pochylonych instrumentów są podzieleni na dwie walczące grupy. Zwolennicy altówki propagandowej w stylu arystokratycznym.

Fani muzyki ludowej wolą skrzypce. W XV wieku istnieją odmiany instrumentów klawiszowych - klawesyn, szampan, klawikord.

Teatr

Włochy to miejsce narodzin renesansowego teatru. Pasja do starożytności i dzieła greckich autorów wpłynęły na pojawienie się komedii i tragedii z przedrostkiem „naukowiec”.

Jednocześnie włóczęgi z cyrkowymi sztuczkami, komediowe tańce i zabawne piosenki dają występy na ulicach miasta. W połowie XVI wieku powstał teatr maski. Del Arte (komedia dell'arte) opierała się na improwizacji na opowiadaniu. Każda postać w grze jest spiczastą kreskówką dla określonego rodzaju osobowości społecznej. Wygląd teatru masek zmienia ducha występów. Obraz maski pokazuje dżentelmenów, służących, kupców, bankierów.

Połączenie doświadczenia teatru ludowego z „wyuczonym” dramatem stworzyło nowy rodzaj sztuki teatralnej. Komedia „Mandragora” jest uważana za najlepszą wykładniczą grę tamtych czasów (autor - Niccolo Machiavelli). Nowy rodzaj sztuki teatralnej szybko stał się ulubionym widokiem ludzi.

Ciekawe fakty

  1. Historyk i artysta Giorgio Vasari w 1550 r. Określał termin rinascita jako przełom w sztuce, a nie powrót do początków starożytności.
  2. Szukając reliktów starożytności, Boccaccio odwiedził klasztor Montecassino. W bibliotece odkrył starożytne rękopisy Homera i Platona z poszarpanymi prześcieradłami. Okazało się, że mnisi zeskrobali stary tekst z pergaminu, zrobili amulety i sprzedali.
  3. Nienaganna melodia została odkryta w The Last Supper. Pojawiła się po tym, jak technik komputerowy narysował pięciolinię wzdłuż monumentalnego obrazu. Ręce aniołów i chleb na stole tworzą harmonijną muzykę.
  4. Reaktywne trendy w późnym renesansie dotknęły twórczości Michała Anioła. Dekretem papieża Pawła IV nakazano „ubierać” nagie postaci Sądu Ostatecznego.
  5. Podczas ostatniej renowacji fresków Kaplicy Sykstyńskiej stwierdzono, że Michał Anioł często malował bez pędzla, tylko palcami.
  6. W 1994 roku na aukcji Christie Bill Gates nabył rękopis Leonarda da Vinci za 30,8 miliona dolarów. Manuskrypt, napisany w latach 1504-1508, zawiera notatki naukowe i rysunki eksplorujące zjawiska naturalne. Biznesmen i filantrop tymczasowo przekazali Kodeks Leicester do Galerii Galleria degli Uffizi we Florencji na wystawę poświęconą 500. rocznicy śmierci jednego z największych przedstawicieli sztuki wysokiego renesansu.

Główne osiągnięcia kulturalne renesansu

  1. Dziedzictwo włoskiego renesansu zmieniło świat, otworzyło nową erę w rozwoju sztuki. Zabytki kultury stały się wartościami historycznymi.
  2. Powstało i rozwijało się celowe zbieranie.
  3. W okresie renesansu kultura artystyczna wyróżniała się jako działalność zawodowa.
  4. Idee humanizmu zostały wcielone w dzieła mistrzów, którzy stworzyli obraz nowej harmonijnie rozwiniętej osoby.
  5. Artyści rozwiązali problem postrzegania iluzji, odkryli możliwości przedstawienia trójwymiarowego świata, wymyślili nowe formy kreatywności.
  6. Rzeźba staje się niezależną formą sztuki.
  7. Budowane są zabytki architektury, fundamenty profesjonalnego teatru.
  8. Renaissance otwiera operę, piosenkę solową, nowe gatunki w muzyce instrumentalnej.
  9. Renesans rodzi uniwersalną konstelację Tytanów, wzbogacając historię kultury nieocenionymi dziełami malarstwa, architektury, rzeźby, muzyki.
  10. Współczesnych wartości i zasad moralnych nie można sobie wyobrazić bez humanistycznej etyki renesansu.

Obejrzyj wideo: 62. Matura z polskiego 2018: powtórzenie o epokach literackich - odrodzenie (Wrzesień 2019).

Popularne Wiadomości

Kategoria Historia, Następny Artykuł

Bazylika Santa Maria in Aracheli
Włochy

Bazylika Santa Maria in Aracheli

Santa Maria in Aracheli to piękna bazylika na Kapitolu. Prowadzą do niego wielkie schody, stworzone jako znak wyzwolenia Rzymu z zarazy. Kościół został zbudowany w VI wieku na miejscu świątyni Junona, tej samej, w której żyły gęsi, które uratowały Rzym przed Galami. I to nie wszystko! Michał Anioł i Donatello, kolumny ze starych (przedchrześcijańskich) świątyń Rzymu i ...
Czytaj Więcej
Wróć do Salerno: część II
Włochy

Wróć do Salerno: część II

Tak więc, drodzy czytelnicy, kiedy ostatni raz spacerowaliśmy po historycznym centrum nadmorskiego Salerno, cieszyliśmy się pięknem promenady, Villa Comunale i teatru Verdi. Cóż, teraz możesz zafundować sobie coś smacznego. Ale hej, miej trochę cierpliwości i nie idź do pierwszego baru lub osterii, na którą się natkniesz.
Czytaj Więcej
Galeria Uffizi
Włochy

Galeria Uffizi

Galeria prezentuje nieocenione dzieła Leonarda „Adoracja Trzech Króli” i „Zwiastowanie”; Jedynym znaczącym obrazem Michała Anioła jest tondo przedstawiające Świętą Rodzinę. Muzeum Uffizi ma najbardziej pouczającą na świecie kolekcję obrazów Botticellego. Na tle Galerii Uffizi (Galleria degli Uffizi), Galeria Uffizi (Galleria degli Uffizi) jest najsłynniejszym florenckim muzeum sztuki.
Czytaj Więcej
Bazylika San Giovanni in Laterano
Włochy

Bazylika San Giovanni in Laterano

Bazylika Laterańska to Katedra Rzymska, „Basilica maior” z krzesłem biskupa i tronem papieża. Oto jedna ze starożytnych relikwii chrześcijańskich - Skała Świętego Mikołaja (Święte Schody), wzdłuż której Chrystus wstąpił na sąd Piłata. Bazylika św. Jana Chrzciciela na wzgórzu Laterano (Bazylika San Giovanni in Laterano), fot. R4all Katedra św. Jana Chrzciciela na wzgórzu Laterano lub Bazylika Laterańska (Bazylika San Giovanni in Laterano - Bazylika San Giovanni in Laterano) spotyka kolosalną orientalną fasadę w 1735 r., Alessandro Galilea.
Czytaj Więcej