Historia

Kim są weneckie doże?

Podróżujących, którzy przyjeżdżają do Wenecji (Venezia), ogarnia pragnienie zanurzenia się w tajemniczej atmosferze tego starożytnego i, w pewnym sensie, magicznego miasta. Jego wielowiekowa historia jest pełna tajemnic i przesiąknięta szczególnym duchem arystokracji. Pod tym względem historie o dożach Wenecji, władcach Republiki, którzy zapewnili miastu wielkość, dobrobyt i chwałę, wydają się bardzo interesujące.

Doża (doża) nazywano głową najspokojniejszej Republiki Wenecji (Serenissima Repubblica di Venezia). Sam tytuł pochodzi od łacińskiego słowa „dux”, przetłumaczonego na rosyjski, oznaczającego „przywódca, pan”. Honorowe stanowisko publiczne było obieralne i trwało 1100 lat. W tym czasie Republika Świętego Marka rządziła 120 Dogami. Pełną listę doży weneckich można znaleźć na specjalnej stronie w Wikipedii.

Powstanie i rozwój Instytutu Doge

Tradycja głosi, że pierwszym doża weneckiego był Paolo Lucio Anafesto, ale nie ma na to dowodów w postaci dokumentów.

Przybliżona data początku jego panowania to 697 lat. W tym czasie Wenecja pogrążyła się w wewnętrznych sprzecznościach politycznych spowodowanych trwającymi konfliktami potężnych lokalnych klanów. Konieczne było połączenie interesów elity i skierowanie jej sił do walki z zewnętrznym zagrożeniem ze strony Lombardów i Słowian.

Powołanie Paolo Lucio Anafesto odbyło się po spotkaniu mieszkańców laguny weneckiej (Laguna di Venezia), zorganizowanym z inicjatywy patriarchy z pobliskiego miasta Grado, i zostało zatwierdzone przez bizantyjskiego władcę.

Początkowo doży, obdarzeni nieograniczoną władzą w sprawach politycznych, wojskowych i kościelnych, byli protegowanymi Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego. Sytuacja ta utrzymywała się we wczesnym średniowieczu i została wyjaśniona faktem, że Wenecja podlegała Bizancjum.

Następnie stanowisko szefa miasta-państwa uległo znaczącym przemianom i zaczęło być formalne. W XI wieku, kiedy Republika Świętego Marka zyskała autonomię i znaczącą pozycję na politycznej mapie świata, postać Doża nie miała już wcześniejszego znaczenia. Z czasem zarządzaniem sprawami finansowymi i wojskowymi zajmowali się wybrani deputowani Wielkiej Rady (Maggior Consiglio) - główny organ władzy państwowej, funkcje legislacyjne i wiele spraw politycznych spadło na ramiona członków Senatu.

Instytut Dożów przestał istnieć w 1797 r., Kiedy ziemie Republiki Świętego Marka zostały zajęte przez wojska Napoleona Bonaparte. Ostatnią rezygnacją do zrzeczenia się tytułu po upokarzającym poddaniu Wenecji był Ludovico IV Giovanni Manin.

Jak wybrać doża weneckiego i kogo wybrać?

Pozycja doży była dożywotnia i zawsze była uważana za bardzo szanowaną i honorową w Republice Weneckiej.

Posiadacz wysokiego tytułu mógł zostać przedstawicielem zamożnej i wpływowej rodziny, która miała za sobą wiele lat udanego doświadczenia w służbie publicznej. Kandydatami byli ludzie w czcigodnym wieku, którzy okazali się zręcznymi dyplomatami i mądrymi dowódcami wojskowymi.

Jednocześnie, pomimo prób ustanowienia monarchii w Wenecji, co wiązało się z dziedzicznym przekazaniem władzy, pozostała zasada wyboru władcy miasta-państwa. Skomplikowana procedura mianowania doży przybrała ostateczną formę w XIII wieku. W 1268 r. Zatwierdzono zasady obejmujące 11 etapów głosowania w celu uwzględnienia interesów wszystkich elit. System wyborczy funkcjonował bez zmian aż do ostatnich dni istnienia Republiki Weneckiej.

Funkcje pozycji doży

Pozycja doży weneckich wiązała się z wieloma ograniczeniami, a jednocześnie wykluczała możliwość osobistego wzbogacenia się i wszelkie przywileje dla członków rodziny władcy. Co więcej, majątek głowy Republiki Weneckiej często stał się źródłem finansowania bujnych świąt miejskich, uroczystych procesji, kampanii wojskowych i innych wydarzeń rządowych.

Ani doża, ani jego krewni nie mogli posiadać nieruchomości położonych na terytorium innego kraju. Jego dzieci nie miały prawa poślubiać cudzoziemców, a jego żonie nie wolno było prowadzić działalności gospodarczej i przyjmować prezentów od zagranicznych kupców.

Życie Dożów było stale monitorowane przez członków Rady Dziesięciu (Consiglio dei Dieci), którzy zbierali obciążające informacje za pośrednictwem informatorów i pełnomocników. Przypadki defraudacji własności państwowej można rozpatrywać zarówno za życia, jak i po śmierci władcy.

Szczególną uwagę zwrócono na praworządność. Tak więc dzięki pracy tajnych sędziów i karających w 1355 r. 55. wenecki doż, Marin Faliero, który próbował zmonopolizować supremację poprzez zamach stanu, został oskarżony o zdradę stanu. Ta smutna historia z historii Republiki Weneckiej została uwieczniona pięć wieków później, w 1867 r., Przez włoskiego malarza Francesco Hayeza.

Obraz „The Last Moments of the Doge Marino Falliero on the Stairs of Del Piombo” (Gli ultimi momenti doge Marin Faliero sulla scala detta del piombo) w Pinacoteca Brera, Mediolan, Pinacoteca Brera, sala XXXVIII.

Obowiązkowe obowiązki doży

Doży zawsze był centralną postacią wszystkich procesji rytualnych i uroczystości w Wenecji. Od XII wieku powstała tradycja organizowania ceremonii „Zaręczyny z Morzem Adriatyckim”, która przetrwała do upadku Republiki Świętego Marka.

Obchody odbywały się co roku, zbiegając się z świętami kościelnymi Wniebowstąpienia Pańskiego, a ich czas zbiegł się z legendarnymi wydarzeniami, gdy 26. władca Wenecji, Pietro II Orseolo, triumfalnie podbił północno-zachodnie terytoria Półwyspu Bałkańskiego.

Tradycyjnie doża wyszedł ze swojej wspaniałej 30-metrowej złotej galerii o nazwie „bucintoro” (bucintoro)i modlił się do żywiołu wody, prosząc mieszkańców o przysługę. Po tym, jak pierścień władcy został wrzucony do morza, jako znak potęgi, wielkości Wenecji i jej nierozerwalnego związku z Adriatykiem.

Włoski artysta Francesco Lazzaro Guardi w 1766 r. Przedstawił triumf w pracy „The Doge Goes to Buchintoro to San Nicolo di Lido” (l Doge sul Bucintoro si dirige verso San Nicolò di Lido). Zdjęcie można dziś zobaczyć w pałacu Venaria (Reggia di Venaria Reale), dawnej rezydencji królewskiej i ogrodach, położonych w pobliżu Torino (Torino). Ma powierzchnię 80 000 m² i jest jednym z największych pałaców na świecie.

Atrybut mocy

Głównym symbolem siły weneckich doży był specjalny nakrycie głowy (Corno Ducale), przypominające kształtem kapelusza z rogiem.

Rodzaj czapki tradycyjnie uszyty był z ciężkiego brokatu ze złotymi nićmi, czasem obity był luksusowym aksamitem. Nakrycie głowy doży było często ozdobione rozproszonymi dużymi kamieniami szlachetnymi: rubinami, szmaragdami, diamentami i perłami. Władca Wenecji otrzymał kapelusz podczas ceremonii inauguracji i był zobowiązany do noszenia symbolu władzy bez zdejmowania. Na uroczyste wydarzenia zapewniono elegancką wersję nakrycia głowy, w zwykłych sytuacjach doża nosił skromniejszą czapkę uszytą z aksamitu.

Każdego roku, w dzień Wielkanocy, opat klasztoru San Zaccaria przedstawiał władcy miasta kolejny nakrycie głowy wykonane dla niego przez nowicjuszy.

Pałac Dożów Weneckich

Rezydencją władcy był Pałac Dożów (Palazzo Ducale). W jego murach odbywały się także posiedzenia Wielkiej Rady, Senatu i Sądu Najwyższego. Tutaj działała również Tajna Inkwizycja. Doge otrzymał 11 pokoi, z których większość wykorzystywano jako pokoje recepcyjne.

Majestatyczny budynek obecnego pałacu, zdobiący plac Piazza San Marco, został wykonany w stylu gotyckim. Jego budowa rozpoczęła się około XIV-XV wieku w miejscu, w którym pierwsza nie zachowana do dziś rezydencja Dożów stała w 810 roku. Dziś pałac służy jako muzeum, a luksusowe wnętrza jego ogromnych sal co roku przyciągają miliony miłośników sztuki i historii.

Obejrzyj wideo: Ballada o cyckach Wojtek Szumański (Wrzesień 2019).

Popularne Wiadomości

Kategoria Historia, Następny Artykuł

Karta Verona - jak zaoszczędzić pieniądze w Weronie?
Werona

Karta Verona - jak zaoszczędzić pieniądze w Weronie?

Jak uratować aktywnego i ciekawskiego turystę w Weronie? Karta Verona (karta Verona 24H) to oficjalny projekt włoskiego Ministerstwa Kultury, mający na celu przyciągnięcie turystów, którzy chcą spędzić opłacalny i wydajny dzień w Romeo i Julii. Karta pozwala zaoszczędzić dziesiątki euro, odwiedzając główne atrakcje.
Czytaj Więcej
Główne atrakcje Werony
Werona

Główne atrakcje Werony

Jeśli Rzym nazywany jest sercem włoskiej historii, Wenecja to miasto kanałów i mostów, to słynną Weronę można nazwać miastem miłości i romansu. Jest to oczywiście zasługa Szekspira, który uczynił to miasto domem Romea i Julii, ale mimo to romantycy przyjeżdżają tu nie tylko na własne oczy, aby zobaczyć miejsce, w którym rozwinęła się znana na całym świecie historia miłosna, ale także, aby spojrzeć na samo miasto charakteryzuje się zapierającymi dech w piersiach krajobrazami i architekturą, a także niepowtarzalną atmosferą.
Czytaj Więcej
Ponte Pietra in Verona
Werona

Ponte Pietra in Verona

Ponte Pietra (Ponte Pietra) - jedyny most łukowy w Weronie, który został zbudowany w epoce Cesarstwa Rzymskiego i przetrwał do dziś prawie w oryginalnej formie. Nazwa dosłownie przetłumaczona z języka włoskiego oznacza „kamienny most”. Długość konstrukcji wynosi 120 metrów, szerokość jest nieco mniejsza niż 4 metry.
Czytaj Więcej
Zamek Castelvecchio w Weronie
Werona

Zamek Castelvecchio w Weronie

Jeśli zdarzy ci się kiedykolwiek odwiedzić Weronę, koniecznie odwiedź starożytny zamek Castelvecchio (włoski: Castelvecchio), wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Historia Zamek Castelvecchio został zbudowany w XIV wieku, za panowania dynastii Scaligers. Był częścią struktur obronnych miasta, dobrze ufortyfikowaną fortecą, cudem ówczesnej architektury wojskowej.
Czytaj Więcej